Miraflors Rosé Côtes du Roussillon

Beschrijving

Rosé wordt natuurlijk niet gemaakt door wit en rood te mengen (tenzij in de Champagne streek maar die mogen altijd iets meer dan de anderen …) Hoe dan wel ? De wijnboer kan kiezen tussen drie opties : ‘pressurage direct’, ‘macération (pelliculaire)’ of ‘saignée’.
Wie licht gekleurde, fijne rosé wil maken kiest vaak voor de ‘pressurage direct’. Als men rode druiven perst komt er altijd een klein beetje kleur mee (je ziet dat bvb ook bij een Blanc de Noirs Champagne). De ‘direct’ geperste druiven geven dus licht gekleurd sap dat verder als een witte wijn wordt behandeld.
Wil je wat meer kleur dan moet je de schilletjes (het kleurpigment zit in de schil, het sap van de meeste druiven is wit) een tijdje laten inweken. Die zogenaamde ‘macération pelliculaire’ kan 2 tot 20 uur duren afhankelijk van de kleur die je wil bereiken. De schilletjes worden dan geperst en de perswijn wordt al of niet toegevoegd aan de lekwijn.
Bij de ‘saignée’ methode is de rosé eigenlijk een bijproduct van de rode wijn vinificatie. Men tapt een gedeelte van de most af (5 tot 15 %) als die de gewenste rosé kleur bereikt en de rest laat men verder in contact met de schilletjes om uiteindelijk rode wijn te worden. Deze techniek wordt vaak gebruikt om de concentratie van de rode wijn te verhogen (hogere ratio schil/sap), zeker in de wat lichtere jaren. En het afgetapte sap is niet verloren want het kan verder gisten tot een stevige rosé.
De grootmeesters van de rosé kiezen echter zelden voor de ‘saignée’ methode om de eenvoudige reden dat de eigenschappen van een uitstekende rode wijn (kleur,kracht,concentratie) niet identiek zijn aan die van een uitstekende rosé (aroma’s, frisheid, finesse). Jean-Marc Lafage liet zich door de beste rosé-makers inspireren om al van in de wijngaard resoluut voor een rosé filosofie te kiezen. Met Bandol als model koos hij  Mourvèdre , Grenache Gris en Grenache Blanc wijngaarden dicht bij de kust (koeler microklimaat). Hij zorgt voor meer bladeren zodat de druiven wat meer schaduw krijgen . Voor rode wijnen zou dat juist slecht zijn omdat je minder rijpheid en vooral meer onrijpe tannines krijgt maar gezien de ‘pressurage direct’ spelen tannines geen rol in deze rosé. Wel krijgt je meer aroma’s en een betere frisheid. De rendementen liggen ook wat hoger omdat lichtheid en een bescheiden alcoholpercentage (12,5 % vol) worden nagestreefd. Een goede rosé moet een hoge drinkbaarheidsfactor bezitten ! Na de persing gist het sap aan ongeveer 16°C en niet aan koelere temperaturen om zo de snoepjesaroma’s (arômes amyliques) te vermijden van veel technologische rosés. Enkele maanden veroudering op de fijne droesem geeft wat extra diepte aan de smaak. Deze heel elegante ‘rosé clair’ verdient het om op uw zomerse tafel te staan. En hoewel het de inhoud is die telt zal de mooie ranke fles (met glazen stop) ook uw oog strelen. Nu nog de zon …

Domein: Lafage

Terroir of techniek. Mens of natuur. Dat zijn schoolvoorbeelden van wat men een vals dilemma noemt : alsof je moet kiezen tussen twee uitersten. De werkelijkheid is altijd veel complexer. De populaire wijnen van Lafage worden weleens omschreven als technische wijnen of commerciële wijnen. Alsof er iets verdacht is aan wijnen die veel mensen lekker vinden en graag kopen. Omgekeerd zijn zeldzaamheid, dure prijzen of excentriciteit absoluut geen garantie voor drinkplezier. En is dat uiteindelijk niet de functie van wijn : eenvoudig drinkplezier of complex drinkplezier, om het even, zolang het maar drinkplezier is. Zin om een tweede glas te drinken, en een derde, tot de fles leeg is voor het je goed en wel beseft. We proeven tegenwoordig vaak dure, exclusieve wijnen, ‘instagram darlings’, de nieuwste hypes, met grove fouten die ons al na enkele slokken doen afhaken. Zo hebben we absoluut niets tegen uitstekende natuurlijke wijnen maar als je wil koorddansen zonder vangnet moet je extra getalenteerd en dubbel voorzichtig zijn. Door de natuur zijn gang te laten gaan kunnen fouten sluipen in de wijn die paradoxaal genoeg de expressie van de druif of de terroir vertroebelen in plaats van verhelderen. Vroeger herhaalden we graag de boutade van jonge wijnbouwers dat ze alles wat ze in de wijnschool hadden geleerd moesten afleren om boeiende wijn te maken. Nu moeten we soms op onze tanden bijten om niet te zeggen dat ze beter eerst zouden leren om wijnen zonder fouten te maken.

Bij het ‘power couple’ Jean-Marc en Eliane Lafage staat de techniek ten dienste van zowel drinkplezier als terroir. Ze maken ondertussen veel en je moet een beetje kiezen maar de klassiekers zoals Nicolas, Narassa en Léa tonen heel mooi de sterktes van Lafage. Drie superverleidelijke wijnen met pakken sappig fruit en een fluwelige textuur. Zo gepolijst en zinnenstrelend dat je niet aan dingen zoals terroir of mineraliteit denkt : het is gewoon genieten. Maar vergis je niet, zonder de stenige terrassenwijngaard in Les Aspres (Nicolas en Léa) of de leisteenbodems rond Maury (Narassa) beplant met oude wijnstokken en piepkleine opbrengsten (20 hl/ha) zou je nimmer of nooit de gelaagde densiteit van het fruit kunnen bekomen van die drie wijnen. Of de subtiele frisheid en elegantie die verstopt zit in een naadloos geheel en die maken dat ondanks de rijkheid en concentratie de wijn toch niet gaat vermoeien. Jean-Marc en Eliane gebruiken eigenlijk zo weinig mogelijk techniek, maar wel net genoeg, om de intrinsieke kwaliteiten van de terroir in een zo mooi mogelijk kleedje te stoppen.

Jean-Marc en Eliane staan nooit stil. Op hun lauweren rusten kennen ze niet. Niet alleen in de kelder maar ook in de wijngaarden gaan ze steeds verder. De grote uitdaging in de Roussillon is de toenemende droogte. Heel recent is er gelukkig een pak regen gevallen maar de vorige jaren viel er bijna geen druppel regen meer, zelfs niet in de herfst en winter. De gemiddelde opbrengsten van het departement Pyrénées-Orientales lagen rond de 30 hl/ha, de helft van het nationaal gemiddelde. Goed voor de kwaliteit kun je denken maar met de bescheiden verkoopprijzen ook economisch onhoudbaar en veel wijnbouwers (vaak lid van een cooperative) geven er de brui aan. Het nieuwe motto van Lafage is dan ook ‘cultiver l’eau’ : het beetje regen dat er valt zo goed mogelijk vasthouden. Dus experimenteren ze volop met een zogenaamde ‘viticulture régénérative’. Het accent ligt op een gezondere ‘levende’ bodem, meer biodiversiteit en het vasthouden van zowel water als CO2. Eén van de grootste inzichten is dat het omploegen van de bodem (vroeger de trots van goede landbouwers) het rijke ecosysteem onder de grond van wortels, regenwormen, gunstige schimmels (mycorrhyza) teveel verstoort. Net als het gebruik van chemische onkruidverdelgers en kunstmeststoffen. In plaats van een naakte bodem, onderhevig aan erosie en zo hard en compact dat het water niet meer kan doordringen, zoekt men nu naar een malse, gestructureerde bodem met een vegetaal tapijtje van bodembedekkers dat het water opvangt en laat doorsijpelen en de grond beschermt tegen de brandende zon en droogte. Bij Lafage gaan ze nog een stapje verder door het gebruik van een mengeling van compost en biochar. Biochar is verkoold organisch materiaal dat werkt als een spons die het water opneemt en vasthoudt. Experimenteel nog maar met veelbelovende resultaten.

We bewonderen het talent, de passie, de gedrevenheid en de schijnbaar eindeloze energie van Jean-Marc en Eliane Lafage (en dochter Léa lijkt uit hetzelfde hout gesneden te zijn). Maar één van de zeldzaamste eigenschappen is hun capaciteit om zichzelf in vraag te stellen en opbouwende kritiek te verwelkomen zonder dat dit verlammend werkt. Zeldzaam want wijnbouwers zijn ook maar mensen, met vaak tere ego’s die vooral gestreeld willen worden. Soms denken we dat het eigenlijk geen cadeau is voor al die jonge wijnbouwers die te snel bejubeld en opgehemeld worden. Wie durft hen met de voetjes op de grond houden en tonen wat voor verbetering vatbaar is ? Wij zijn alvast meer en meer op ons hoede voor hypes en modes. Voor keizers zonder kleren. En waarderen steeds vaker degelijk vakmanschap. Ambacht of kunst ? Nog zo een valse tweedeling !